"aż do najodleglejszego miejsca na ziemi"

Jeśli chcesz jechać na teren z potrzebami i poczuć prawdziwą Peruwiańską służbę-prowincja to strzał w samo sedno. Masz do wyboru dżunglę, wybrzeże lub góry; a te ostatnie do wyboru na różnych wysokościach.

Pamiętam jak w 2015 przemierzałam w służbie uliczki Cuzco i marzyłam o tak zwanych wyprawach na głoszenie w jakieś oddalone, rzadko opracowywane tereny.

Gdy pod koniec mojej 2-miesiecznej wyprawy do Peru w 2015, poznałam Urubambe, tamten zbór i tereny – wiedziałam, że, to jest to!!! Oddalone tereny zboru Urubamba to jest coś, czego bym nie zamieniała na żaden zbór Limy, czy innego miasta. Reakcja ludzi, którzy mają okazję słyszeć prawdę po raz pierwszy, raz na rok albo rzadziej, spotkanie z naturą, zieleń, góry, wyprawa, plecak, górskie buty, namiot, kąpiel w jeziorze lub gorących źródłach – czy można chcieć czegoś więcej?

Wielu z was od jakiegoś czasu mnie zagadywało i pytało czemu przestałam pisać na blogu…. Ciężkie pytanie i sama nie wiem co na to dopowiedzieć. Uwielbiam pisać dla was i to chyba jedyny jakiś taki skryty mój ‘talent’ – jeśli tak to można nazwać…. Śpiewać czy malować nie umiem i na niczym grac… chyba że na nerwach. Choć całe życie dorastałam przy wybitnym śpiewaku i grajku – moim tacie. Gra niesamowicie na gitarze, a takie to ze mnie ‘niemądre’ żeby nie powiedzieć ‘głupkowate’ młodociane było, że nie wykorzystałam możliwości nauczenia się gry na gitarze – która w gościnnym zawsze zajmowała poczesne miejsce i w ruchu była non stop….

Wracając do pisania….

Wiele razy się zabierałam za pisanie i mam wiele rozpoczętych postów…. Jakoś życie i różne jego bolączki (wiem - wiekszość myśli że mieszkam prawie jak w raju i usługuję na ciekawym terenie.. co prawda, to prawda, ale tu też życiowych wybojów nie brak…), wiec tak oto spychałam ten blog na dalszy plan, ale właśnie skończyłam jeden z moich postów. Mam nadzieje ze się wam spodoba

No to zaczynamy……

Coś co kocham odnośnie miejsca i zboru gdzie jestem to służba na terenach oddalonych, w której regularnie biorę udział. Mój zbór w Urubambie ma ponad 80 terenów oddalonych, które jeśli to możliwe, powinny być opracowywane chociaż raz na rok. A jak jest w rzeczywistości? Wiele z tych terenów są tak słabo dostępne lub niewiele osób ze zboru może się wybrać w te miejsca – że co rok lub półtora są odwiedzane.... A te ekstrymalnie niedostępne raz na 2-4 lata…. Coś, co mnie najbardziej porusza, gdy jestem na takiej wyprawie to ludzi docenianie, że dotarłeś na ich oddalony, często totalnie odcięty od świata teren. Nie wspominając o cudownych okolicach, które po drodze mijasz. Będąc otoczonym taką przyrodą - czujesz, że jesteś bliżej Boga. To naprawdę niesamowite uczucie drałować po takim zapomnianym przez świat miejscu, gdzie nie ma prądu, kanalizacji, często drogi przejazdowej, a najbliższe sklepy są oddalone o jakieś 3hrs drogi lub dłużej. Niektóre z tych terenów można ogarnąć w jeden dzień, a na inne potrzeba 2 lub więcej dni, często z noclegiem w koczowniczych warunkach tam na miejscu.

Już jakiś czas się zabieram do opisania wypraw na oddalone, rzadko opracowywane tereny Urubamby. Najwyższy czas zabrać was ze sobą w tą podróż. Będzie więcej zdjęć niż czytania — przeto one warte więcej niż tysiąc słów. Także miłego oglądania

Pierwsze tereny oddalone, na które ruszyliśmy małą grupką to była oddalona o ponad godzinę wioseczka Rumira; przy rzece i torach, po których jeździ pociąg do Machu Picchu. W 8-osobowej grupie ruszylismy, żeby ogarnąć ten teren, który nie był opracowywany ponad 6 miesięcy. Fajne są reakcje ludzi na dobra nowinę, w miejscach, gdzie Świadkowie nie bywają za często. Chętnie słuchają i oglądają filmiki. Częste rozmowy przy drzwiach to 10-25 minut i później szukamy siebie nawzajem po wiosce, żeby dołączyć do grupy, która jest gdzieś na przedzie. Opracowywaliśmy wtedy na zmianę — domek za domkiem, po jednej stronie ulicy i wracaliśmy do punktu wyjścia opracowywując drugą stronę. W takich maluteńkich wioseczkach domy najczęściej są skupione przy ‘głównej’ drodze rzadko asfaltowej. Ludzie są zaciekawieni intruzami, zawsze mili i grzeczni, witając się po drodze z przybyszami. Mieliśmy parę bardzo dobrze rokujących rozmów i ludzie chętnie reagowali na zaproszenie na zebrania! Nie mieszkają aż tak daleko od Urubamby, wiec jest szansa, że mogą nas odwiedzić. Jedyny problem to, że to miejsce jest dość słabo dostepne — rzadko jeżdżą tam autobusy czy inne środki transportu, także nie za późną godziną musieliśmy się zawijać, aby mieć w ogóle możliwość wrócić.

 Sara głosi w drodze na teren 

 ludzie chętnie słuchają i dziękują za wizytę

 nasza grupka 

 Wielu ludzi nie było w domach, tylko w polu, więc do takich docieraliśmy podczas ich pracy

 Nikogo nie omijamy 

 Jesus głosi dziewczynce, która wraca do domu ze szkoły

 odpoczywamy po długiej drodze 

 czas wracać do domu

**************************************************************

Moją pierwszą dłuższą wyprawą to było w 11-osobowej grupie na dwa dni na tereny Lares.

 Z samego rana około 6am wybraliśmy się busem do wioski oddalonej o jakieś 30 minut i stamtąd w 3-godzinną podróż do Lares. Podróż do Lares to wspinaczka samochodem na wysokość ponad 4000m npm, krętą drogą górską, mijanie lasów i dolin, aż w końcu zajeżdżasz do miasteczka Lares na wysokości 3150. My zjechaliśmy poniżej miasteczka, do wioski, na wynajętą kwaterę, przy gorących źródłach. Zostawiliśmy nasze wielkie plecaki, przepakowaliśmy się do mniejszych, a kierowca busa, za wcześniejszą oplata, zawiózł nas w górę do zabitej dechami malutkiej wioseczki, o której świat chyba zapomniał. Była oddalona o jakieś 30-45 min drogi autem i należała do terenów Lares, które słynną z naturalnych gorących źródeł. Ta malutka miejscowość – Wakawasi, na wysokości 3900m npm, to raptem 20-30 domków rozsianych po wielkim terenie w dolinie i po górach. Nie jeżdżą tam żadne autobusy ani zbytnio jakiekolwiek auta, wiec na kwaterę, czekała nas przeprawa z powrotem na piechotę . Na tej wysokości było dość zimno i brak słońca, wiec ciepły płaszcz i buty były jak znalazł. Najazd 11-osobowej grupy, składającej się z paru białych twarzy i blond głów, na wioskę gdzie nie pojawiają się turyści ani przypadkowi goście – od razu wywołał ciekawe poruszenie. Zbiegła się grupka dzieci, która od razu oglądnęła serie filmików o Piotrusiu i Zosi. Pierwsze co w tej scenerii mnie urzekło to wolno pasące się stada alpaczków. Uwielbiam te zwierzątka, wiec automatycznie mnie ciągnęło w ich stronę i biegłam za nimi próbując je dogonić, żeby choć przez sekundkę pogłaskać. Dogonić je nie było szans — bały się mnie i uciekały, a że szybkie i zwinne po tych górach hasały sobie. Ekipa tylko ubaw ze mnie miała obserwując goniącą blondynkę za alpakami. Nie mogłam się powstrzymać. Pasły się ich setki tam w Wakawasi. Choć było to wysoko w górach, przez co zimno i często padał deszcz – grube, ciepłe futro tych zwierzątek idealnie się sprawdzało na tej wysokości.

Parę domków, które były rozsiane w dolinie zostało podzielone na pary. W tej wiosce mało ludzi mówiło po hiszpańsku większość po Keczua, także byliśmy zazwyczaj w parach z kimś, kto, choć w minimalnym stopniu posługuje się tym językiem. Cel naszej wizyty to było pokazać filmy w języku Keczua, zostawić publikacje i powiedzieć, że najbliższe zebrania odbywają się w Urubambie, i gdyby kiedyś się zdarzyło im tam być to zapraszamy na zebranie w języku Keczua. Ludzie żyją tam w niezwykle skromnych warunkach, mają lepiony z gliny domek, najczęściej jedna izba, w której śpią i gotują, a na zewnątrz kibelek – dziura w podłodze, i zlew, w którym się myją i piorą ubrania. Raczej łazienek z prysznicem tam nie ma (o wannie w Peru na prowincji w ogóle zapomnij) i ludzie się tam raczej nie myją. Widać to było po nich: brudne ubrania i stopy, które były odkryte, bo wszyscy noszą tam słynne sandały z opon, które są bardzo tanie, a trwałe, bo noszą je ludzie nawet latami. Także nieważne czy zimno, czy ciepło, śnieg czy słońce – lokalna moda to te właśnie niezniszczalne sandały. Temperatura była może +5*C, a dzieci ubrane tylko w sweterek, często z brzuszkami wystającymi spod sweterka, i tylko te sandałki. Wszystkie miały czerwone, popękane policzki i większości kapało z noska. Zapytałam czemu te dzieciaczki mają takie buzie czerwone. Powiedziano mi, że te dzieci w górach są bardzo zaniedbane, nie mają wystarczająco ubranek, kurtek i marzną tam. Jak świeci słońce to pali im te buzie, a jak temperatura spada wieczorem lub w nocy, to marznie im skora i pęka. W Peru, w górach, w takich odciętych od świata wioskach bardzo dużo małych dzieci umiera na zwykle przeziębienie, kaszel lub grypę, które są nieleczone i w końcu te dzieciaczki umierają na zapalenie oskrzeli lub opon mózgowych. Rząd peruwiański zapewnia, że pomaga tej ludności w górach i wysyła tam pomoc humanitarną w postaci ciuchów i leków, ale znając peruwiańską korupcję, wątpię, że coś dociera tam do tych najbardziej potrzebujących.....

Misael, który rozdzielał nas na terenie, wybrał cztery z nas, które miały więcej siły i poprosił, aby razem z nim udać się w górę, do daleko oddalonych domków. Było ich tam może ze 3, ale z oddali nie było dobrze widać. Reszta została opracowywać dolinę. Idąc po zboczach gór, natknęliśmy się na Mario Emanuel - 12letni chłopczyk, który wyprzedzał nas i szedł w stronę gdzie się właśnie udawaliśmy. Ku naszemu zdziwieniu super mówił po hiszpańsku, którego się nauczył w szkole. Wydaliśmy mu świadectwo i zapytaliśmy go ile domów jest tam schowanych w górze. Powiedział, że 4 – jego, ciotki, i 2 sąsiadów. Szedł odprowadzić konia do zagrody i powiedział, że zaprowadzi nas skrótami i że chciałby, abyśmy odwiedzili jego dom i rodziców. Przesympatyczny chłopczyk, z którym całą drogę rozmawialiśmy o prawdzie i Bogu. W pewnym momencie Misael rozdzielił nas na dwie pary i kazał jednym iść w jedną stronę, a drugiej parze dotrzeć do innych domków. Wspinaliśmy się ponad 40minut na wysokość ponad 4000m npm, żeby dotrzeć do tych zaledwie kilku domków. Złapał nas deszcz i było zimno, plus zadyszka i szybkie bicie serca – ciśnienie się podnosi, gdy na tej wysokości wspinasz się i szybko pokonujesz kolejne metry npm. Zrobiłyśmy sobie przerwę z Keren na ciepłą herbatę. Patrzyłam z góry na wioskę w dole doliny i odstęp, który jeszcze nas dzielił do tych domków. Pomyślałam sobie, że to niesamowite jak Jehowie zależy na każdym człowieczku, żeby miał możliwość poznać prawdę. Nawet w tak oddalonym miejscu, domek skryty w górach za skałą, ledwo widoczny z dołu. Tutaj też docieramy!

Skręciłyśmy z Keren w stronę domku, który ledwo wystawał zza płotu zrobionego z kamieni. Wyglądało to nam na zagrodę dla alpaków, ale ku zdziwieniu, był tak skryty mały domek, ale zero ludzi. Krzyczałyśmy ‘dzień dobry’, żeby zwrócić uwagę na siebie i oto nagle wyszło 3 mężczyzn, którzy najpierw stali w oddali przyglądając się nam dziwnie, w stylu ‘co tu robią te kobiety i biała twarz?’ Po chwili doszedł jeszcze czwarty. Trochę poczułam się nieswojo otoczona czterema mężczyznami i tylko my dwie z Keren. Gdyby tak było w Europie albo znanym mi świecie zachodnim, pewnie dawno bym sobie dała spokój i zawinęła się, żeby nie zostać napadnięta albo jeszcze cos innego. Ale nie tu..... ci mężczyźni bardziej się mnie bali i wstydzili i Keren długo z nimi rozmawiała przez płot, zanim dali się namówić na podejść bliżej i oglądniecie filmików. Keren otworzyła broszurę w tablecie i w Keczua omawiała z nimi akapity z rozdziału ‘, jakie zamierzenie ma Bóg co do ziemi’. Zadawała chłopakom na zmianę pytania i jeden przez drugiego rwał się do odpowiedzi. Pokazałam im parę filmików, które chętnie oglądali i komentowali. Było zimno, mokro i padająco, ale to nie zniechęciło tych mężczyzn do uczenia się o Bogu. Chętnie przyjęli literaturę i podziękowali za wizytę. Sobie pomyślałam ‘Wow, ale fajny odbiór był, a bałam się zbliżyć do nich...’

Głosiliśmy po drodze sąsiadce i po jakimś czasie dotarłyśmy do dziewczyn, które właśnie były na posesji Mario-Emanuela. Misael był zaproszony do środka, aby w języku Keczua rozmawiać z kobietami w środku – matka i ciotka Mario. Żegnaliśmy się z Mario, który bardzo dziękował za wizytę, schodzimy, gdy nagle za nami Mario krzyczy ‘Stójcie, moja ciotka chce wam coś dać’. Ta pobiegła za nami i dała nam z miski kilkanaście ciepłych ziemniaków, które właśnie ugotowali w ognisku. Powiedziała: ‘Na drogę, żeby wam nie było zimno’. Sympatyczni ludzie, którzy na wszelkie sposoby chcieli nam okazać wdzięczność za wizytę. Tak wyposażeni w cieple ziemniaki, zaczęliśmy schodzić z góry w dol do doliny, aby dołączyć do naszej ekipy na lunch. Rozpogodziło się wiec mogliśmy cieszyć się wspaniałymi widokami okolicy.

Po lunchu zostało nam kilka domków w okolicy. Udając się do początków wioski, spotkać się z reszta grupy natknęłyśmy się z Keren na malutką dziewczynkę, która siedziała przed domem. Powiedziała nam, że czeka już długo na rodziców, aż wrócą z pracy. Miała może 4-latka. Pokazałyśmy jej filmiki o Zosi i Piotrusiu i wręczyłyśmy literaturę dla niej i rodziców. Na początku wioski spotkaliśmy się z cala reszta grupy i zaczęliśmy udawać się w ponad 2-godzinna drogę na pieszo, do kwatery. Do tej wioski totalnie nic nie jeździ, wiec czekał nas długaśny spacer późnym popołudniem, na szczęście w dól, a nie w górę. Po drodze mijaliśmy jakieś rozsiane totalnie domki, gdzie głosiliśmy, a także ludzi, którzy wracali do domów. Prawdopodobnie to ich nie zastaliśmy tam w Wakawasi, wiec nie omieszkaliśmy wydać im świadectwa teraz łapiąc ich na drodze. Droga do domu to był wspaniały spacer górski, między laskami i górami. Gdy dotarliśmy na kwaterę, która graniczyła z płotem gorących źródeł Lares, przebranie się i wskoczenie do gorących basenów – było kwestią chwili. Cudowne rozluźnienie i odpoczynek mięśni w gorącej wodzie to było to, czego nam trzeba. Tym bardziej, ze na drugi dzień czekała nas kolejna przechadzka i głoszenie w kolejnej malutkiej wioseczce. Po rozgrzaniu się w gorących basenach dostało się nam energii i cala ekipa pograliśmy piłką w wielkim basenie z chłodną wodą. 

Co za genialnie zakończony dzień wspaniałego głoszenia w Wakawasi!!!

nasza ekipa

tak dobrze widzisz.... tak wygląda toaleta wielu Peruwiańczków, nawet w Świętej Dolinie gdzie mieszkam - dwie stopy odlane w betonie i dziura

Alpaczki - uwielbiam te zwierzątka 

za Betty ta budowla to nie stodoła tylko dom 

to jest dom Mario 

ciepłe ziemniaki w tą zimnice mniaaaaaam

 Chłopczyk zagania alpaki

 takie małe dzieci czekają aż rodzice wróca z pracy

Na drugi dzień z rana, znowu opłaconym vanem, pojechaliśmy do wioseczki – Kunkani. Jeśli poprzedniego dni byliśmy w wiosce odciętej od świata, to co tu powiedzieć o tej! Równie zabita dechami, urocza wioseczka, gdzie nic nie jeździ, a ludzie żyją w swojej zamkniętej społeczności. Zostaliśmy podzieleni na pary i grupy, jedna obchodziła jedną stronę wioski, a druga przeciwna. Dziewczyny zaczęły od szkoły gdzie dostały pozwolenie na wyświetlenie kilku filmów o Piotrusiu w klasie, która się właśnie tam odbywała. Reszta grupy ruszyliśmy w gore wioseczki – kilkanaście domów rozrzuconych w stronę lodowca. Przedzieraliśmy się przez pola i laki, czasem domy ludzi, bo nie było żadnej innej konkretnej dróżki czy ścieżki, lub strumień/rzeka była przeszkoda. Co za cudowne widoki były wszędzie dookoła, a przed nami cały czas roztaczał się widok na ogromny lodowiec.

Nie wszystkich udało nam się zastać w domach, ale udało nam się dotrzeć do wielu ludzi w ich pracy – na polu, lub przy zaganianiu alpaczków. To było niesamowite patrzeć jak 3 lub 4 osoby biegają wokoło alpaków, wręcz skaczą jak łanie po tych górach w sandałkach z opon i zaganiają wielkie stada alpaków. Często udało nam się złapać jednego lub dwóch zaganiaczy i im pogłosić choć chwilkę. Później schodząc z góry z powrotem do ‘centrum’ wioski, mijaliśmy wielu ludzi, którzy wracali do domów i mieliśmy okazje im pogłosić, pokazać filmy i pozostawić literaturę. Gdy się spotkaliśmy z całą ekipą, zjedliśmy sobie lunch i ruszyliśmy w drogę powrotną na kwaterę.

Czekała nas ponad hr wędrówka z góry do miejsca, gdzie kwaterowaliśmy i była to wąska ścieżka górą, na której, raczej były słabe szanse spotkać ludzi, a tu ku naszemu zaskoczeniu, albo to pan pilnujący owiec, albo mała dziewczynka wracającą ze szkoły do domu, i tak co jakiś czas spotykaliśmy kogoś na tej krętej małej dróżce. Tak odcięte od świata miejsce, a może tu ktoś usłyszał o prawdzie po raz pierwszy. Dzień znowu zakończyliśmy w genialny sposób – odpoczynek w gorących źródłach.

 To była wspaniała kampania.

*****************************************************************

Kolejna nasza wyprawa była na jeden dzień do Chillca. Bardzo, bardzo wcześnie rano wzięliśmy najpierw jeden bus, a później drugi, aby dotrzeć do sporo oddalonej wioski ukrytej między górami, lasami i lakami. Jak tylko zobaczyłam to niesamowite miejsce wiedziałam, że to będzie cudowny dzień! Nie mogłam się bardziej mylić! Właśnie w tym miejscu została uchwycona moja ulubiona Peruwiańska fotka, która pięknie dekoruje ten blog! W tym miejscu ostatnim razem głoszono ponad rok lub więcej temu, także reakcje ludzi odzwierciedlały ich duchowy głód. Podzieliliśmy się na małe grupki po 2 pary i razem ruszyliśmy przez wioskę. Na koniec tej wioseczki przedzieraliśmy się przez posiadłości ludzi między laskami i polami. Przepiękne okolice – chcesz usiąść na chwile i się rozglądać dokoła i podziwiać piękno natury! Zawsze w takich miejscach czuję się bliżej Jehowy. Nie da się nie zauważyć Go w tym wszystkim, co wspaniałego stworzył. Ze też człowiek śmie podważać Jego istnienie.... lub Jego miłość do ludzi..... W Chillca był super odzew i ludzie byli bardzo zainteresowani. Przy każdych drzwiach, jeśli tylko ktoś był, przeprowadzało się owocną rozmowę, puszczało filmik i odpowiadało na pytania zaciekawionych i głodnych prawdy ludzi. Z wieloma z nich można by założyć studia..... ale niestety nie jest to możliwe. Na tych oddalonych terenach zapoznajemy tych ludzi z wolą Jehowy, pokrzepiamy dobra nowina i obietnicami na lepszy świat. Zostawiamy publikacje, pokazujemy stron internetową i zapraszamy na zebrania do Urubamby. Ponieważ Urubamba jest stolica Świętej Doliny – większość ją zna i co jakiś czas wpada tam, także opcja odwiedzenia naszej Sali Królestwa nie jest opcja totalnie niemożliwą. Niestety na tych dalekich terenach nie zakładamy studiów.... Idea prowadzenia studium przez internet (Skype itp.) często odpada z możliwości, ponieważ oprócz młodszego pokolenia, ludzie nie mają tam internetu czy nawet telefonu, żeby się z nimi skontaktować. Natomiast możliwość powrócenia tam, żeby z kimś prowadzić studium – wybiega poza ramy możliwości – jest to bardzo daleko i kosztuje, a braci lokalnych często nie stać żeby na takie kampanie pojechać... Dlatego te tereny są ‘oddalonymi terenami’ rzadko opracowywanymi.

Zawsze sobie wtedy myślę ‘Jehowa bada ich serca i zdecyduje co się z tymi osobami stanie. Ja mam tu do nich dotrzeć i dać możliwość Jehowie wglądnąć w ich serca!’. Zdaje sobie sprawę, ze być może nigdy nie zobaczę na własne oczy rezultatów naszej służby na oddalonych terenach – no bo jakie są realne szanse, ze ten ktoś w ogóle chciałby przyjeżdżać tak daleko na zebrania? Mieć studium? Niesamowite jest to ze Jehowa jest ponad to wszystko i wtedy przestaje się martwic o te zainteresowane osoby – Jehowa nad tym czuwa, a my jesteśmy tylko narzędziami w Jego rekach. Robimy to, co możemy, a Jehowa się zajmie reszta. Ta myśl wielce uspokaja i pomaga mieć pozytywne nastawianie do tej całej pracy, wysiłku wkładanego, całej tej dalekiej podróży, trudu, odcisków na stopach, czasem przemarznięcia, bolących mięśni czy w moim wypadku przypalonej od słońca twarzy lub rak. To naprawdę nic, totalne nic w porównaniu z satysfakcja tego, co się robi dla Jehowy i tych ludzi. Kolejny wspaniały dzień wypełniony po brzegi służbą i tym, co najfajniejsze – czas z przyjaciółmi w pięknych górskich okolicach !

cudowne miejsce !

Chwila na odpoczynek 

"dobrą nowinę rozgłasza ogromna rzesza kobiet" 

Cudowne miejsce, do którego powrócimy 

****************************************************************

Krótko, po tej wyprawie udaliśmy się w mniejszej ekipie na jednodniową wyprawę do San Juan – maciupeńka wioska het w górach, do której można się dostać tylko wspinając się – żadnych dróg, ani dojazdu jakiegokolwiek.

Ze względu na teren, do którego ciężko się dostać, ostatnim razem był opracowywany jakieś ponad półtora roku temu. Z Urubamby udaliśmy się do pobliskiego Yukay i stamtąd czekał nas cały dzień na piechotę.... Gdybym wiedziała, na co się pisze ........ Najpierw był sympatyczny spacer ładna zielona ścieżka przy strumyku, która wprowadzała w gęsty las, którym były porośnięte góry, na które zaczęliśmy się wspinać. Czasem cienka droga między drzewami, stroma gdzieniegdzie. Dowiedziałam się, że czeka nas prawie 4-godzinna wspinaczka pod gore, żeby dostać się do max. 15 domów ukrytych w lesie na zboczu jakby przełęczy dwóch połączonych gór. Trasa między innymi oznaczała przedrzeć się jakby przez dolinę położoną na wysokim pułapie i wspiąć się wyżej. Podczas większego odcinka trasy nie było ani jednego domu, ale jakoś się tak złożyło, że co jakiś czas mijali nas ludzie z osłami (chyba z tej wioski). Mieliśmy okazje ogłosić tym ludziom, tym bardziej biorąc pod uwagę, ze może w domach byśmy ich nie zastali. Muszę przyznać, że wspinać się z wysokości 3000m npm na ponad 4000m npm to nie lada wyczyn. Czujesz, że nawet lekki plecak to ładunek prędzej dla osła niż ciebie na tej wysokości. Nie wspominając o tym, że miałam źle, śliskie obuwie na taką trasę/wspinaczkę, nie mając pojęcia gdzie będę głosić. 

Chłopaki pomogli mi z plecakiem, bo na tej wysokości zwykłe ‘iść’ to naprawdę było coś dla mnie. W takim momencie uśmiecha się kondycja i odzywa brak regularnego ćwiczenia. Myślisz sobie – biorę się za siebie, nie będę sobie siary robić, ze nie wejdę pod tą górkę. Gdy minęliśmy dolinę i wspinaliśmy się wyżej, było trochę domów porozrzucanych po zboczu góry. Idąc ta trasa, do na maksa odciętej od świata mieścinki, zastanawiałam się jak to jest, że ci ludzie sobie tam normalnie żyją, żadnego sklepu, drogi, lekarza, nic. Żeby dostać cokolwiek z miasta to muszą iść tą trasą co my na dół i wracać, chyba cały dzień na to muszą poświęcić. W ogóle, ze ktoś odkrył, ze tam hen w gorze, na zboczu gór mieszkają ludzie. Są na naszym terenie, co oznacza, że Jah o nich nie zapomniał i wysyła nas tam. Gdy dotarliśmy do tego miejsca, podzieliliśmy się na pary i poszliśmy do tych kilku rozsianych domków, schowanych w zboczu gór, w lesie, za pagórkiem. Niestety mało ludzi zastaliśmy w domach, także wszędzie pozostawiliśmy w furtkach i bramach nasze czasopisma i traktaty dla mieszkańców. Gdy udało nam się spotkać kogoś w domu, to chętnie słuchał i był zainteresowany, dlaczego ktoś zechciał przyjść z daleka.

 Ludzie są tam wierzący i chętnie słuchają informacji z Biblii. Przed powrotem zrobiliśmy sobie przerwę, żeby cos zjeść. Usiedliśmy na lace między drzewami i podziwialiśmy to odcięte od świata miejsce. Spokój i totalna cisza. W tej wioseczce spędziliśmy może godzina max. 2 i trza było zawijać się ze stamtąd, żeby zmierzch nas nie złapał po drodze, bo mogłoby być niebezpiecznie schodzić jak się robi ciemno. Po drodze, gdy schodziliśmy mijaliśmy ludzi, którzy wracali być może z Urubamby do swoich domostw, wiec nikt nam nie ‘uciekł’ i nie był ‘oszczędzony’. Zmęczeni, ale zadowoleni wróciliśmy do Uru. Kolejny na maksa wykorzystany dzień w służbie. Nie był to łatwy teren, ale poczułam jak Jah patrzy na nas i mówi: „Dobra robota moji współpracownicy. Odhaczam ten teren z listy”!

 *************************************************************

Kolejna wyprawa pobiła wszystkie inne i nie miała na razie sobie równych. Wybierając się na nią nie mieliśmy pojęcia co za prawdziwa wędrówka przez góry/doliny nas czeka. Na ta 3-dniowa wycieczkę trzeba było przygotować się szczególnie. Czekały nas 2 dni konkretnej dolino-górskiej wędrówki miedzy 8-12 hrs na dzień. Ze względu na miejsce totalnie odcięte od świata, żadnej gospody, gdzie się można przespać — dwie noce były zaplanowane na namioty, także ekwipunek, który zawierał jedzenie na dwa dni & śpiwory, namioty itp. itd. — trza przyznać sporo ważył. Ze względu na teren dostaliśmy wszyscy instrukcje na ubranie się tylko i wyłącznie w wygodna i ciepła odzież – zero spódnic.

O 5 rano spotkaliśmy się 17-osobowa grupa na terminalu i udaliśmy w stronę Ollantaytambo, skąd wynajętym vanem wyruszyliśmy w prawie 5-godzinna podróż do naszego punktu wyjścia. Jechaliśmy przez totalne odludzie, gdzie czasem się ukazał jakiś dom lub gospodarstwo. Sobie myślałam: „wow, naprawdę w tych czasach głosimy aż do najodleglejszego miejsca na ziemi”. Kierowca dotarł na szczyt pewnej góry i poinstruował, że może nas zawieźć w dol do doliny, gdzie jest ciupeńka wioseczka, ale nie będzie na nas czekał, aż skończymy głosić, tylko nas tam wysadzi i zostawi.

Problem polegał na tym, ze później z tej wioski musimy wrócić na ta gore, wspinając się 2-3 hrs, z powrotem do punktu wyjścia, bo później ruszamy w dół góry, w odwrotną stronę od wioski, gdzie mieliśmy zacząć głoszenie. Sama wspinaczka pod gore nie jest problemem, ale z ładunkiem 3-dniowym, namiotami itp. – na sama myśl robisz się już zmęczony hehehe. Brat, który miał w swojej pieczy cala grupę, zadecydował, że dwie osoby zostaną na gorze za całym ekwipunkiem ekipy, a reszta pojedzie z kierowca do wioski, opracuje wioskę i wróci do punktu spotkania, na gorze. Było to rozsądne rozporządzenie i tak właśnie zrobiliśmy. Opracowanie wioski zajęło nam może 30 minut.

Nie zastaliśmy za dużo osób w domach; wielu było gdzieś na polach w pracy lub dużo domów tez było opuszczonych i niezamieszkanych. Gdy skończyliśmy czekała nas spora wędrówka pod gore kreta droga, nieraz udawaliśmy się na skróty w poprzek góry. I wtedy nagle wydarzyło się cos niesamowitego! Przez tą odciętą od świata, na totalnym odludzi wioskę właśnie przejeżdżał autokar. Od paru godzin nie widzieliśmy żadnego totalnie auta, ponieważ tamtędy totalnie nic nie przejeżdża, jest to kompletne odludzie, a tu nagle autokar. Oczywiście z prędkością światła zbiegliśmy z góry na drogę, aby zatrzymać autokar. Ku naszemu pozytywnemu zaskoczeniu kierowca zgodził się za małą opłatę za każdą osobę, żebyśmy weszli do autokaru i zabrali się z nimi na gorę. Autokar jechał z jungli do Cuzco i już parę dobrych godzin był w trasie. Cały był załadowany ludźmi i dziećmi. Jedyne miejsce dla nas to było stać na środku autokaru między rzędami siedzeń, także cała nasza grupa stała w linii pomiędzy siedzeniami. Ludzie się nam przyglądali z zainteresowaniem – biorąc pod uwagę, ze nagle tyle białych twarzy w autobusie. Wtedy to wpadliśmy na pomysł, żeby wykorzystać sytuację i pogłosić wszystkim w autobusie! Musielibyście zobaczyć co się działo w autokarze!

Ludzie wyciągali do nas ręce po więcej literatury zadawali pytania, czytali z nami Biblie, tablety i telefony latały w ta i spowrotem, bo wszyscy chcieli oglądać filmiki z naszej strony. Nieraz parę rzędów na raz oglądało jakiś filmik! Jeden mężczyzna, któremu głosiła Beatka, oglądnął filmik, przeczytał werset i zaczął płakać, mówiąc, że już bardzo długo szuka Boga. To, co się wydarzyło w tym autokarze było niesamowite, ciężko mi opisać uczucia, które mi wtedy towarzyszyły! To jak nagle na tym totalnym odludziu znalazł się ten autokar ludzi jadących z kolejnego totalnego odludzia – dżungli i wszyscy meli otwarte serca na prawdę! Byłam pewna, ze Jah chciał żebyśmy się znaleźli w tym autokarze. Może ci ludzie właśnie pierwszy raz słyszeli o prawdzie i my ‘przypadkowo’ znajdując się w tym autokarze możemy ich zapoznać z dobra nowina! To było niesamowite doświadczenie, które do dziś sprawia ze mam gęsią skórkę na myśl o tym autokarze! Gdy dojechaliśmy na szczyt i mieliśmy opuścić autokar ludzie nie chcieli żebyśmy wychodzili, mieli wiele pytań i chętnie słuchali dobrej nowiny! Długo jeszcze tego dnia rozmyślałam, o tym, co za wspaniały przywilej jest być narzędziem w Jehowy rekach i znaleźć się w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie, żeby ludziom nieść dobra nowinę!

U góry spotkaliśmy się całą grupą i zjedliśmy wspólnie lunch. Czekała nas teraz długa wędrówka piechotą do miejsca, gdzie mieliśmy się zacząć wspinać i przejść przez górę aby dojść do laguny, przy której mieliśmy obozować na noc. Nagle kolo nas przejeżdżało auto, które miało duży bagażnik. Chłopaki zatrzymali auto i zapytali, czy zabierze część grupy w stronę, która jechał. Zaoszczędziło by to nam wędrówkę 2/3 hrs po drodze, gdzie nie było terenu do głoszenia. Kierowca się zgodził nas podwieźć. W tym samym czasie przejeżdżała w odwrotnym kierunku furgonetka straży drogowej. Ja również zatrzymaliśmy i strażnicy się zgodzili, że w drodze powrotne, za około 30min, zabiorą resztę grupy i podwiozą nas w stronę laguny. Część grupy, w której byłam ja zabrała się autem z dwoma mężczyznami. Widząc taka wielka grupę, w tym połowa obcokrajowców, na takim bezludziu, nie obyło się bez konkretnych pytań na temat tego, co tu robimy. Mężczyźni byli bardzo przyjaźni i przychylnie nastawieni do prawdy, także udało nam się z nimi omówić kilka praw Biblijnych, które ich interesowały, pokazać stronę JW.ORG i pozostawić kilka publikacji.

Na miejscu trzeba było się przedrzeć dolina na droga stronę i przy gorze na która mieliśmy się wspinać zatrzymaliśmy sie aby poczekać na resztę grupy. Były tam dwa rozrzucone domy, gdzie udało nam się wydać świadectwo i pozostawić publikacje. Gdy tak czekaliśmy na resztę grupy, zaczęło się robić późno, a czekała nas kolejna 1-2hrs wędrówka pod górę do laguny! Zaczęliśmy się konkretnie martwic o to, ze reszta grupy nie nadjeżdża. To było totalne odludzie wiec dało się zauważyć z daleka każde auto, które przejeżdżało w górze drogą, i mijały nas białe furgonetki, ale żadna się nie zatrzymała i nie było naszej grupy! Nie było najmniejszych szans na sygnał w telefonach ani jakakolwiek inna próbę kontaktu z tamta grupa! Po długim czasie przewodzący nasza grupą zaczął się zastanawiać czy czasem nie do końca się dogadali z przewodniczącym tamtej grupy gdzie wysiadamy z aut i gdzie dokładnie jest punkt spotkania.

Okazało się ze na ta lagunę jest kilka wejść i jest szansa, że się druga grupa mogła pomylić z tym, gdzie wysiąść i którym wejściem się udać. Braliśmy pod uwagę, że tamta grupa przejechała autem miejsce, gdzie my jesteśmy i będzie się wspinać drugim wejściem na lagunę! Krótkofalówki ocaliły by sprawę, a tak nie wiedzieliśmy co robić. Większość namiotów i karimat, czy śpiworów było z tamtą grupą. Za niedługo zapadnie zmierzch, a wspinać się górą której większość nie zna po ciemku to niezbyt frajda. Wyglądało na to, że dziś się z tamta grupa nie spotkamy, lub dopiero przy lagunie, bo wiedzieliśmy, ze za jakąś godzinę będzie już ciemno. Naprawdę dziwnie się czułam z tym, ze najprawdopodobniej się zgubiliśmy nawzajem. Pomodliłam się do Jah i poprosiłam Go żeby się zaopiekował tamtą grupą i nami, abyśmy wszyscy bezpiecznie mogli się spotkać przy lagunie, najlepiej dzisiaj... Przewodzący naszą grupą, dał nam do zrozumienia, że raczej dopiero jutro się odnajdziemy, jeśli wszyscy spotkamy się przy lagunie. Szansa na jakikolwiek kontakt telefoniczny nie wchodziła w rachubę. Było mi przykro i smutno, ze jesteśmy totalnie bezradni na tym bezludziu i nie wiemy co z reszta naszej ekipy. Przypomniały mi się filmy o rozbitkach na bezludnej wyspie, ludziach którzy się pogubili w górach czy lesie. Myślałam sobie wtedy – ‘człowiek w tych czasach bez możliwości użycia techniki serio jest jak bez nogi, nie wie jak się ruszyć’!

W momencie, w którym zdecydowaliśmy, ze nie możemy czekać już dłużej i się wspinamy, nagle ujrzeliśmy z daleka kolejną białą furgonetkę, która zatrzymała się w miejscu, gdzie my wysiedliśmy z naszej. I oto ku niespodziance, naszym oczom ukazała się reszta naszej ekipy! Serio, ale ciężko opisać ulge, jaka poczułam, że znowu razem cała ekipa! Spadł mi kamień z serca. Od razu podziękowałam Jah, że jesteśmy razem i możemy się skoncentrować na gloszeniu, a nie martwieniu się o siebie nawzajem. Nasza część zaczęła się wspinać po górze, a reszta nas szybko dogoniła. Razem znowu cala grupa sobie rozmawialiśmy i pomagaliśmy z ekwipunkiem i wspinaczka. Po jakiejś godzinie musieliśmy włączyć latarki, ponieważ zapadł zmierzch i totalna ciemność nas zaskoczyła. Byliśmy już na gorze, ale czekała nas wędrówka, aby znaleźć miejsce na rozbicie namiotów. Musieliśmy uważać na siebie i innych, bo droga nie była zbyt szeroka czy równa. Wiedzieliśmy, że gdzie w oddali są rozsiane po górze domostwa ludzi, ale nie było żadnej szansy wiedzieć gdzie, bo w tym miejscu nie było żadanej elektryczności, światła, nic – tylko góry i oświetlona droga przez gwiazdy i księżyc.

Nigdy w życiu nie widziałam tak zagnieżdżonego nieba! Wyglądało cudownie, niesamowicie i po prostu zapierało dech! Te gwiazdy, miriady świecidełek otaczały nas zewsząd! Żadne sztuczne światło nie zakłócało tego wspaniałego widoku. Usiedliśmy wszyscy i zrobiliśmy sobie przerwe aby podziwiać te cudowne dzieła Stwórcze. Wow – marzyłam o tym aby moc zrobić zdjęcie oczami, żeby nigdy tego widoku nie zapomnieć. Gdy w górach na tej wysokości zapada zmiechrz, robi się bardzo zimno. Wędrowaliśmy już bardzo długo, a ani śladu laguny! Postanowiliśmy poszukać jakiegoś odpowiedniego miejsca na rozbicie namiotów i odpoczynek, bo było nam bardzo zimo, byliśmy zmęczeni wędrówką, głodni i w sumie nie byliśmy pewnie jak daleko jeszcze do laguny. Przewodzący także stwierdzili, ze przy lagunie będzie jeszcze zimniej i ciągło od wody, a i tak wszędzie gleba była dość mokra, wiec poszukaliśmy miejsca gdzie udało nam się rozbić namioty na płaskim jeden obok drugiego. W sumie byliśmy tak zmęczeni wędrówką i całą podróżą, ze odechciało się nam rozpalać ognisko itp. Każdy zadowolił się kanapką i ciepłą herbatą i zapadł w sen szybko z zimna.

Dla mnie była to jedną z najcięższych nocy pod namiotem. Należę do osób, które cale życie od małego na biwakach, pod namiotem itp., ale tej nocy nie mogłam spać. Bardziej ze strachu i zimna niż cos innego. Chłopaki mi nagadali, że w górach tu wysoko grasują pumy w nocy i czasem atakują ludzi śpiących w namiotach. Akurat, tu nie żartowali... spalam z brzegu namiotu i każde sapnięcie, prychnięcie i głębszy oddech, które nasłuchałam z zewnątrz przywodziło mi tylko jedno na myśl: gdzieś niedaleko czyha na nas puma! Wiedziałam, że namioty chłopaków są blisko, i to pewnie oni chrapią, ale nic nie wymazało obrazu pumy z moich myśli, także noc zarwana.

  

  

ludzie w autobusie chętnie oglądali filmiki i brali wszystkie publikacje jakie przy sobie mieliśmy 

czas na lunch  

 przerwa i relax przed długą wędrowką którą nas czeka 

  

tu czekaliśmy na resztę grupy myśląc że się zgubiliśmy 

 nie marnujemy czasu :)

widzimy, że nadchodzi nasza 'zagubiona' ekipa 

 wszyscy szczęśliwi gdy się znowu spotkaliśmy całą ekipą

  

a więc, całą grupą ruszamy do laguny rozbić się namiotami 

Rano, gdy wstaliśmy słońce ostro zaglądało w środek namiotów przebijając się przez cienkie ściany narzutki. W samym namiocie było mega ciepło, w porównaniu z mega zimną nocą i temperaturą poniżej 0. Gdy wyjrzałam zza namiatou wszytko było jasne, dlaczego miałam noc nieprzespaną — to prychanie i sapanie dobiegało z rozbitego obok namiotu chłopaków, a nie grasującej pumy hahah. Co by nie było – widok z rana otaczających gór zrekompensował zarwaną noc. Dopiero w świetle dnia mogliśmy zobaczyć tę cudowną okolicę i okazało się ze dokoła nas są porozrzucane domostwa, które nie było widoczne w nocy. Zero elektryczności i światła. Wiedzieliśmy, że gdzieś tu mieszkają ludzie, bo w nocy wędrując słyszeliśmy szczekanie psów, ale zero światła oznaczającej obecność życia! Okazało się, że rozłożyliśmy obozowisko koło małej górki i za nią już była laguna.

Z rana małe kałuże wody obok namiotów były zamrożone co wskazywało na minusową temperaturę w nocy. Jednomyślnie stwierdziliśmy, że gdybyśmy rozbili się koło laguny, byłyby nam jeszcze zimniej, także dobrze wyszło, że nie udało nam się znaleźć tej laguny w nocy. Na górce obok nas był ‘dom’ jednego pana, który bardzo się ucieszył, gdy zobaczył naszą grupę rozbitą obok jego ziemi. Zagotował wody dla nas wszystkich na herbatę i poczęstował nas świeżo upieczonymi ziemniakami. Trza przyznać, że po nocnych przymrozkach gorąca herbata i ziemniak to było ‘niebo w gębie’ . Pogłosiliśmy temu panu, spakowali dobytek i zorganizowali się do dalszej służby. Podzielono nas na dwie grupy – jedna, która rusza dalej w drogę i głosi po drodze, i druga – kilka par rozdzieliło się na domy dookoła laguny. Osoby, które były zaprawione i górskie wędrówki i były w stanie szybko opracować te domy i dogonić resztę grupy. Głosząc ludziom w tych rejonach mieliśmy możliwość podzielić się dobra nowina z ludźmi, którzy nigdy nie słyszeli wcześniej naszego orędzia. Zazwyczaj zwoływali w takich domostwach całą rodzinę aby przyszła i posłuchała. Każdy chciał dostać swoja własną publikację; którą najczęściej była w Qechua. Na tak oddalonych terenach, najczęściej głosiło się głównie w Qechua. Najczęściej tylko jedna, dwie osoby w rodzinie mogły się z nami porozumieć po hiszpańsku. W ruch szły tablety z filmikami w Qechua, które były bardzo przydatne w takich sytuacjach. Mieliśmy w grupie trochę osób, które posługują się tym językiem, i byliśmy podzieleni na grupy i pary, ze zawsze był ktoś, kto mówił w tym języku. Ku naszemu zaskoczeniu, naprzeciwko nam szli turyści, którzy nie wiadomo czemu zapuścili się w te rejony; chyba laguna ich tu przyciągnęła. Byli to turyści z Ameryki, wiec chwile z nimi porozmawialiśmy. Tak jak dla nas było zaskoczeniem ich spotkać, tak samo dla nich – nas. Mieliśmy okazje wydać im świadectwo co tu robimy i dać traktaty/wizytówki JW.ORG.

Na samym szczycie góry, na którą się wspinaliśmy, zrobiliśmy sobie przerwę i czekaliśmy na to, jak część grupy do nas dołączy i pokieruje nas gdzie iść dalej. Podziwialiśmy wspaniale widoki, rozmawiali o genialnej służbie i kampanii, w której mamy przyjemność brać udział. To było właśnie to, o czym zawsze marzyłam wyjeżdżając na teren gdzie są większe potrzeby. Na takiej kampanii jak ta, da się to zauważyć. Zaczęliśmy wędrować w dol góry, zdecydowanie przyjemniejsze i łatwiejsze niż wspinaczka pod, na wysokości 4 tys. m npm... Po drodze czekało nas mniej więcej 15/20 rozsianych po okolicy domostw. Gdy dochodziliśmy do tych domów, dołączyła do nas reszta całej grupy, która pozostała w tyle, aby głosić przy lagunie. Schodząc w dół, rozpoznałam wioskę Wakawasi – moja pierwsza dłuższa kampania, która jest opisana bardziej na początku.

W tej wiosce znowu głosiliśmy ludziom po drodze, udając się do Lares, gdzie mieliśmy spędzić kolejna noc. Tym razem mieliśmy ze sobą namioty, także zamiast w pokojach, rozbiliśmy się przy samych gorących źródłach swoje namioty na trawie, i mogliśmy korzystać z basenów ile chcemy i do której chcemy – biorąc pod uwagę, ze nasze ‘łóżka’ są tuż obok basenu. Nietrudno się domyślić, że w gorących zdrowotnych źródłach siedzieliśmy do bardzo późna, ile się dało – miejsce jest otwarte 24/7. Cudownie było wymoczyć obolałe nogi i plecy od targania plecaków z całym dobytkiem, i rozmawiać o ciekawych sytuacjach z tej wyprawy! Taki dzień nie ma sobie równych.

  

 laguna, której w nocy nie znaleźliśmy

chatka pana który nas ugościł herbatą i ziemniakami 

 z gospodarzem

widok z jego chatki na nasze obozowisko

 cała rodzina przyszła posłuchać

czas ruszać w drogę

czekamy na resztę ekipy, która głosi w dolinie

całą ekipą udajemy się w dół do Lares 

totalnie odcięta od świata wioska 

 nasz mały kompan Mio

  

To tylko niektóre z wypraw na oddalone tereny, które miałam przyjemność odbyć i z wami się nimi podzielić. Zawsze jak biorę w nich udział czuje się jakbym przeżywała doświadczenia z roczników. Przedzieranie się przez jungle i góry, aby dotrzeć do ludzi, którzy być może nigdy o prawdzie nie słyszeli..... to naprawdę ogromny przywilej brać udział w takim głoszeniu. Pokazuje prawdziwy ogrom pracy, która jest jeszcze do wykonania a jak widać pola są gotowe ku zżęciu... Nic nie pozostaje jak zakasać rękawy i iść .....